هوشنگ استوار

از بزرگی، اهمیت، جای‌گاه، انسانیت، معرفت، مهربانی، پاکی، آموزگاری، دانش و علم هوشنگ استوار بسیار خوانده و شنیده‌ام.
و جالب اینکه این برداشت میان طیف وسیعی از آهنگ‌سازان مشترک بوده؛
از شاهین فرهت تا اسفندیار منفردزاده و از ناصر چشم‌آذر و بابک بیات تا فریدون شهبازیان. (شک ندارم در کنج‌کاوی بیشتر و سازمان‌یافته‌تر، گستره‌ی این صاحب‌نام‌ها وسیع‌تر خواهد شد.)

هر چند که آثار زیادی از این استاد در دسترس نیست، اما آنچه او را در ذهن این صاحب‌نامان ماندگار کرده، بیش از هر چیز استادی ایشان در زمینه‌ی آموزش هارمونی بوده است؛

اسفندیار منفردزاده می‌گوید: «درس بزرگ موسیقی را از هوشنگ استوار آموختم؛ اینکه موسیقی خط و سطح نیست، بلکه یک حجم است»

من درباره‌ی کیفیت خروجی دانش‌گاه‌های موسیقی ایران اطلاع چندانی ندارم، اما چه بسا کمترین انتظار از آنها این باشد که برای چند دانشجوی کاربلدشان، پروژه‌ای پژوهشی با موضوع شناخت این نام مهجورمانده به راه بیا‌ندازند.

@Taranehbazzii

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *