۱۳۸۵ «تا یک درخت سبز از تو به یادگار باشد در این دیار»

 

فوت بابک بیات در آذر سال ۱۳۸۵ پس از یک دوره مریضی، مرگ یک آهنگساز صاحب سبک، خلاق و توانا با جایگاهی اختصاصی در عرصه ترانه و موسیقی فیلم بود که جدا از کیفیت و تراز هنری والا و قابل‌تأمل آثارش، در میان عموم علاقه‌مندان نیز به جایگاه و محبوبیت خاصی رسیده بود.

پس از راه‌گیری مجدد ترانه‌های موسوم به «پاپ» و گسترش پیشینه‌کاوی این عرصه، بابک بیات این شانس را یافت که کارنامه‌ کاری‌اش در زمینه ترانه زودتر از دیگر نامداران این عرصه واکاوی شود و تمایز هنری کارهایش در دوره‌های مختلف بروز پیدا کند.

اما از وجهی دیگر خاموشی بابک بیات، به شکل معناداری در انتهای فرآیند رنگ‌باختگی مؤلفه‌های یادگار مانده از ترانه‌سازی دهه پنجاه، در مقابل سلیقه‌ و نگرش نسل تازه این عرصه، رخ داده بود. چه آنکه مرور کارنامه کاری این هنرمند چنین می‌نمایاند که آخرین آهنگ‌های ساخته و پرداخته‌شده او – که همچنان رنگ و عاطفه‌ کارهای دهه پنجاه را بازتاب می‌دهند – تناسب و پیوندی با جهان، مضامین و نگرش کلام‌پردازان جوان ندارد.

هر چند که کیفیت این چند کار آخر، خراش پرعمقی را به کارنامه پربارش وارد نکرد، اما هم اینک با بررسی کیفی کار معدود آهنگسازان‌ باقی‌مانده از آن دوران، می‌‌توان گسل‌خوردگی کیفی و هنری مشهودی را میان کارهای پیش و پس از اواسط دهه ۸۰ آن‌ها صورت‌بندی کرد. آنجا که بر مبنای تولید انبوه، بیشتر، پیشنهادهای کلام‌پردازانی دستمایه کار ترانه‌سازی قرار گرفت که با کمترین بهره‌ از زبان شاعرانه و مهارت پردازش، مضمون آفرینش‌هایشان هم از گستره‌ عاشقانه‌های خصوصی و دغدغه‌های رقیق و سطحی‌شان در این باره فراتر نمی‌رفت. ترانه فارسی راه دیگری را پیش‌گرفته و نظام ارزش‌یابی و ارزش‌گذاری تازه‌ای را هم برای خود ساخته و بافته بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *