۱۳۰۵ درویش

اینکه درویش‌‌خان نخستین فوتی تاریخ ایران بر اثر تصادف باشد، مورد شک است؛ اما به هر حال تصادف ساده‌ی درشکه‌ی حامل درویش‌خان با خودروی دو تبعه‌ی عراقی و ترک در میدان «منیریه»، تن رنجور و به قولِ نی‌‎داوود، «فرسوده‌»‌ی درویش‌خان را بی‌رمق کرد. نوازنده، آهنگساز، موسیقیدان و ترانه‌سرای چهل‌ساله‌ای که بنا به مستندات، خود را «درویش‌خان؛ معلم موسیقی» معرفی می‌کرد، در دوران عمر خود جدا از نوگرایی در نوازندگی و تصنیف‌سازی به خیرخواهی و ظرافت طبع نیز معروف شده بود؛ عضویت و راهبری کنسرت‌های «انجمن اخوت» (به عنوان اولین کنسرت‌های عمومی همدل با جنبش مشروطه)، برگزاری کنسرت‌های خیریه به نفع مال‌باختگان بازار، ایتام و قحطی‌زدگان روسیه، شراکت در چند نوبت از ضبط صفحات موسیقی ایرانی (اولین دوره: تهران، ۱۲۸۴)، (سومین دوره: لندن – ۱۲۸۸) و (پنجمین دوره: تفلیس – ۱۲۹۳) تنها گوشه‌هایی از زندگی او در یکی از پرافت و خیزترین دوران تاریخ معاصر، یعنی باز‌ه‌ی پیش از «مشروطیت» تا انقراض قاجاریه و تاج‌گذاری رضاشاه است.

 

پیشنهاد کتاب: «باد خزان»(درباره‌ی غلامحسین درویش)؛ نویسنده: فرهود صفرزاده- نشر «فنجان» – ۱۳۹۵

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *