۱۳۱۳ غرب‌زدگی

پس از سرباز زدن کلنل وزیری از اجرای ارکستر «مدرسه‌ی موسیقی» در مهمانی رضاشاه، او از تمام مقام‌های پیشین خود عزل و خانه‌نشین شد. در همان سال غلام‌حسین مین‌باشیان، فرزند سالار معزز -که پیش از این تحصیلات موسیقایی خود را در کنسرواتور ژنو و سپس برلین تکمیل کرده بود و در سال ۱۳۱۱ به ایران بازگشته بود- با خواهرزن رضاشاه ازدواج کرد. مین‌باشیان که بر حسب لیاقت در طول دوران تحصیل خود به عنوان دانش‌آموز و دانشجوی نمونه در سطح اروپا معرفی شده بود، در همین سال حکم سرپرستی و رهبری «ارکستر سمفونی بلدیه» و همچنین ریاست «هنرستان موسیقی» (به جای کلنل وزیری) را نیز دریافت نمود. حضور و معرفی نگرش و رویکرد مین‌باشیان که موسیقی ایرانی را بیشتر نوعی موسیقی محلی می‌دانست و قائل به حذف نظریات این موسیقی از آموزشگاه‌ها بود، سرمنشأ شکل‌گیری گفتمانی تازه‌ در این عرصه شد که رشته‌ی بافته‌شده‌اش از آن زمان، تاکنون و با فراز و فرودهای مختلف به موازات کلیه جریان‌های موسیقایی تداوم یافته است.

پیشنهاد: مطالعه‌ی کتاب «به رهبری مرتضی حنانه»؛ نوشته‌ی تورج زاهدی (پیوست: «بررسی زندگی، آثار و نقش مرتضی حنانه» نوشته‌ی علی‌رضا میرعلی‌نقی)– ناشر: انتشارات فیلم- ۱۳۶۹

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *