۱۳۱۵ آقایون! صنعت کردم

جواد بدیع‌زاده که از سال ۱۳۰۴ و با ضبط چند ترانه روی صفحه‌ی گرام برای کمپانی «مسترز-ویس» وارد عرصه‌ی ترانه‌سازی و ترانه‌خوانی شده بود، به‌واسطه‌ی ترانه‌هایی که نغمه‌ی آن‌ها تحت تاثیر لحن آثار روز ِغربی و کلام‌شان نیز با مضامینی معمول و زبانی محاوره‌ای پردازش شده بود، در همان سال‌های قبل از راه‌اندازی رادیو نیز به محبوبیت و معروفیت رسیده بود. از این روی بدیع‌زاده را می‌توان یکی از پیشروان عرصه‌ی ترانه‌سازی بر مبنای کلام روزمره و زبان به اصطلاح «کوچه‌بازاری» دانست که در سال‌های بعد، ذیل عناوین و سبک‌های متنوع موسیقایی به جریانی قوی، پرمخاطب و قابل‌رقابت با گونه‌ی ترانه‌سازی‌های «رادیویی/ دولتی» بدل گردید. او که در سال ۱۳۱۵ در همراهی با ابوالحسن صبا و مرتضی محجوبی در شهر حلب و به سفارش کمپانی «سودوا» تعدادی ترانه را روی صفحه‌ی گرام ضبط کرده بود (ترانه‌هایی همچون «زالزالک»، «ماشین مشتی ممدلی»، «پول خروس» و…) در زمستان همین سال و این بار به دعوت کمپانی «ادئون» نیز مجموعه‌ای از کارهایش را در برلین و با همراهی ارکستر پنج نفره‌ی کافه‌ی «لُرلای» آن شهر اجرا و روی صفحه ضبط کرد. سرمایه‌گذاری مستمر برای ضبط و انتشار ترانه‌های فکاهی بدیع‌زاده را می‌توان نمایه‌ای از محبوبیت و جذابیت چنین ترانه‌هایی نزد عموم دانست. برداشتی که در دهه‌های بعد صحت آن به طور مستمر ثابت شده است.

پیشنهاد کتاب: «گلبانگ محراب تا بانگ مضراب» (خاطرات سیدجواد بدیع‌زاده)؛ به کوشش الهه بدیع‌زاده- نشر «نی» – ۱۳۸۰

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *