۱۳۲۳ پرویزآنلاین

در سال ساخت سرود-ترانه‌ی «ای ایران»، برای اولین بار فکاهی‌خوانی‌های پرویز خطیبی نیز از رادیو پخش شد. ترانه‌های «فکاهی» -که از منظر مضمون کلام و زبان بیان می‌توانند در کنار پیش‌پرده‌خوانی‌ها، ذیل عنوان «ترانه‌های عامیانه» قرار بگیرند- پیش از این، چه در قالب کارهای جواد بدیع‌زاده و چه در قالب اجرای قطعات آوازی میان تعویض دکور دو پرده‌ی نمایش (پیش‌پرده‌خوانی) در بین عموم معروفیت و محبوبیت پیدا کرده بود؛ اما این قالب با کلام پردازی‌های پرویز خطیبی و اجرای حمید قنبری و مرتضی احمدی و در مراتب بعدی مجید محسنی، عزت الله انتظامی در طول دهه‌های مختلف، جایگاهی فراتر از یک گونه از «ترانه» پیدا کرد و بسته به دیدگاه کلام‌پرداز،‌ به ابزار و رسانه‌ای برای بازتاب اتفاقات سیاسی و اجتماعی روز- ولو در حد گوشه و کنایه و ریشخند- بدل شد؛ جالب اینکه ترانه‌های فکاهی پرویز خطیبی در بهترین ساعت هفته (ظهر جمعه؛ از ۱:۱۵ تا ۱:۳۰ ظهر) به صورت زنده و بدون بررسی و بازبینی مضامین ترانه‌ها اجرا می‌شد. به گفته‌ی خود خطیبی «اکثر اوقات تا ساعت ۱۱ و حتی ۱۲ از شعر و آهنگ خبری نبود… من آهنگی] از آهنگ‌های روز[ را در نظر می‌گرفتم، اعضای ارکستر آهنگ را با قنبری تمرین می‌کردند تا بالاخره شعر آماده می‌شد…»

پیشنهاد کتاب: «پرویز خطیبی- خاطراتی از هنرمندان»، به کوشش فیروزه خطیبی، نشر«معین»، ۱۳۸۰

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *