۱۳۴۳ گروه‌های راک ایرانی زیر پوست شهر

 

 

در میانه فیلم «عروس فرنگی» (نصرت‌الله وحدت- ۱۳۴۳)، هم‌زمان با حضور «حسین ترمزی» و دختر فرنگیِ فیلم در یکی از کلاب‌های شبانه تهران، یک ارکستر کوچک، به خوانندگی ضیاء، چند ترانه در فرمی متمایل به موسیقی «راک» اروپایی اجرا می‌کنند و این‌چنین یکی از معدود تصاویر – و چه بسا اولین نماها- از گروه‌های موسوم به «بیت‌بند» در تهران ثبت می‌شود؛ تهرانِ پوست‌انداخته‌ دهه‌ چهل که با گسترش و تکثیر کلاب‌ها، دانسینگ‌ها و رستوران‌های مدرن و حضور گروه‌های موسیقی اروپایی در متن آن، نوعی دیگر از زندگی و تفریح و سلیقه را تجربه می‌کرد.

در چنین فضایی، پس از معرفی و محبوبیت ویگن و چند هم‌تبارش، نمود دیگری از پوست‌اندازی سلیقه موسیقایی طبقه‌ متوسط شهری را می‌توان در شکل‌گیری و گسترش گروه‌های «راک ایرانی» دانست که در این پاتوق‌ها ترانه‌های روز گروه‌های راک اروپایی را بازاجرا (به اصطلاح «کاور») می‌کردند و از این راه به تشخص و جایگاهی هم رسیدند. هر چند که در این سال هنوز گروه‌های معروف و شناخته شده‌ «اعجوبه‌ها»، «بلک کتز»، «تک‌خال‌ها» و … سر و شکل پیدا نکرده بودند، اما اتفاقات بعدی نشان می‌دهد که این‌گونه موسیقی، خیلی زود توانسته موسیقی ترانه‌های ایرانی را تحت تأثیر خود قرار دهد.

پیشنهاد: مطالعه‌ی مقاله‌ی «گروه‌های موسیقی بیت ایرانی بر صفحه های وینیل»؛ نوشته‌ی امیر منصور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *