۱۳۶۵: برای از تشنگی نمردن

 

پس از فراز و نشیب‌های سال‌های اولیه پس از انقلاب در زمینه حدود استفاده از موسیقی، به نحوی معیارهای نسبی تعریف موسیقی «غیر غنائی» و «مجاز» نیز مشخص شد؛ اما هم‌اینک و در مرور تاریخی آن دوران می‌توان به نشانه‌های عبور از خطوط قرمز محدوده بسته و کم جاذبه موسیقی از جانب برخی از نهادهای رسمی عرصه فرهنگ – به ویژه «صدا و سیما» – دست یافت. همچنان که پس از سه دهه باور این نکته سخت می‌نماید که در سال ۱۳۶۵ ساخت موسیقی گوش‌آشنای تیتراژ برنامه رادیویی «خانه و خانواده» توسط ناصر چشم‌آذر یک چهارچوب شکنی اداری برای تهیه‌کنند‌ه آن برنامه قلمداد شده است. هر چند که بنا به استقبال صورت گرفته از این کار، این روند در زمستان ۱۳۶۶ و با دعوت مدیران رادیو از این آهنگساز ادامه یافت، اما کمتر از سه ماه بعد و پس از ساخت چند قطعه موسیقایی بی‌کلام، پرونده تداوم آن به دلیل همان ضوابط محدود بسته شد.

اما شاید مهم‌ترین نمونه از این دست اتفاقات، مربوط به سال ۱۳۶۷ و پخش تلویزیونی اجراهای ارکستر «صدا و سیما» در تالار «وحدت» باشد که تصاویر خاطره‌انگیز اجرای ارکسترال قطعات «سازش هرگز»، «آب زنید راه را» و «ای ساربان آهسته ران» به رهبری نادر مرتضی پور و خوانندگی مهرداد کاظمی و سیامک علیقلی یادواره همان رویکرد تازه است؛ اما این رویکرد تازه نیز خیلی زود و به واسطه مخالفت با نمایش ساز از جانب مدیران فرهنگی ممنوع اعلام شد.

اما هرآنچه بود، نشانه‌ها وتمایلات عبور از چهارچوب تنگ وضع شده در حال بروز بود…

 

پیشنهاد: مطالعه‌ی کتاب «باران عشق» (گفتگو با ناصر چشم‌آذر)؛ نویسنده: حسین عصاران- ناشر: «نظام‌اللملک» – ۱۳۹۴

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *