۱۳۷۳: عطش کشتگانیم، شبنمی کو؟

چندی پیش‌تر از آن‌که ساعد باقری به عنوان مدیر «اداره کل موسیقی و سرود صدا و سیما» ترانه «شبانگاهان» را میان اعضای شورا پخش و به اتفاق نظر مجوز پخش همان لحظه‌اش را صادر کند، صدا و سیما ضرورت تغییر رویکردش را در انتخاب ترانه‌ها و موسیقی‌های قابل پخش درک کرده بود. «شبانگاهان» با بازپخش‌های پی‌درپی، ترانه محبوبی شد که دهان به دهان گشتن ملودی آن با چندین کلام فکاهی پرداخت شده برایش، نشانه پررنگی از این اتفاق بود. در روزگاری که انتخاب‌های پیش‌روی مخاطب بیشتر طعم و رنگ لس‌آنجلسی داشتند، این ترانه خاطره تصنیف‌های رادیویی دوران پیشین را یادآوری می‌کرد که با زبانی ادیبانه، از عشقی تأویل‌پذیر بین حقیقت و مجاز و «دل شیدا» و شب‌بیداری و ساقی و «جام پی‌درپی» می‌گفت.

اما اتفاق مهم برنتابیدن چنین خوانشی از سوی نهادهای فرهنگی نظام بود؛ چنانچه خیلی زود بهروز افخمی بر مبنای این ترانه، نماهنگی را در حال و هوای شب اعزام به جبهه یک رزمنده ساخت تا این‌چنین راه هرگونه برداشت متفاوت و ناخوشایندشان را از این ترانه بسته باشند.

«شبانگاهان» در روزهای اولیه پخش از صدا و سیما، در خرداد ۱۳۷۳، اولین قطعه آماده شده از آلبومی بود که مختاباد ایده آن را در ذهن پرورانده و با نظارت و تنظیم‌کنندگی فریدون شهبازیان پیش می‌برد؛ اما با چنان محبوبیتی از این ترانه کار ساخت و پرداخت آلبوم تسریع و پس از جایگزینی رباعیاتی از امام خمینی به جای غزلیات حافظ در یکی از قطعات ساز و آوازی آن، در پاییز همان سال، با نام «بوی گل» منتشر شد و بازار موسیقی را به دنبال‌روی از خود واداشت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *